Mijmeringen over moederschap

img_6775Facebook toonde me vandaag deze foto van een jaar geleden. Nu onze kleine man een jaar geworden is, betrap ik mezelf erop nog meer terug te kijken in de enorme hoeveelheid foto’s van het laatste jaar. Zoveel mooie herinneringen.

Deze foto bracht me terug naar die allereerste weken. Even terugdenken aan een periode die in mijn herinnering zo warm en vol liefde was.

 

Ook een periode waarin ik me amper kon voorstellen dat ik nog dingen zou doen die ik gewoon was. Zoals douchen bijvoorbeeld. Of me aankleden. Of koken, godbetert.

Laat staan naaien, bakken, lopen of hier iets schrijven. Ik ben er intussen allemaal wel opnieuw mee begonnen, in die volgorde. Naaien en bakken haalde ik voor de babyborrel vanonder het stof. Ik had al snel de smaak weer te pakken. Kleine kleertjes naaien vraagt immers niet veel tijd en ze zijn zo leuk, toch? En na al die tijd nog eens verse tiramisu of chocomousse kunnen eten, argumenten genoeg om de keukenschort weer boven te halen. En ohja, leve de draagdoek!

Lopen mocht ik eind januari terug en wat keek ik daar naaruit! Op advies van de kinesiste startte ik to run (again). Stilaan, korter en trager dan ik gewend was maar zo deugdelijk. En leve de Croozer!

Hier iets schrijven, dat kwam er dus nog niet van. Maar er zit allang veel in mijn hoofd. Misschien is het weer eens tijd…

 

De foto’s van die eerste weken laten me ook zien hoe moe ik was, hoe bleek ik eruit zag. Een beetje confronterend toch.

Want na een bevalling van zo’n uur of 38 en een keizersnede (misschien vertel ik dat ooit nog wel eens) was ik doodop, logisch. Dat weet ik nog wel, natuurlijk. En dan begint het nog maar pas, zorgen voor, dag en nacht. Dat weet ik nog wel, natuurlijk.

Maar je bent wel mama geworden. Je wil wel voor je kindje zorgen. En dat doe je, moe of niet moe. Ik heb dat soms precies niet beseft hoe moe wel.

Gelukkig zijn er een aantal dingen die die eerste weken een groot verschil gemaakt hebben.

  1. Mijn lief
    Mijn grote steun die ’s nachts mee opstond om naast me te zitten bij de borstvoeding, die me eten en drinken gaf elke keer als de baby net weer honger had als we wouden eten. Toen hij terug aan het werk was, slaagde ik er wekenlang niet in om mijn thee warm op te drinken. Laat maar komen die extra dagen voor papa’s!
  2. Kraamkost en meer
    It takes a village to raise a child en ik ben heel blij met mijn dorp. Mijn village strekt zich zelfs uit tot in Berlijn, voor meter-steun vanop afstand.
    Zoals ik al zei leek het me in die periode onoverkomelijk om te moeten koken en schoot eten er bij in als mijn lief niet oplette. Ik was zo moe dat ik mezelf had voorgenomen ‘Ja’ te zeggen op elk aanbod van hulp uit ons ‘dorp’. Ik durf anders zo nogal een onafhankelijke, sterke vrouw (ahum!) te willen zijn, vandaar. Een ovenschotel van de papa, soep van mijn zus, vaak zelfs compleet met dessert van ons mama. De familie was voor boodschappen soms onze persoonlijke ‘collect and go’. Ah nee, ze leverden aan huis, nog beter. En ze stofzuigden soms ook nog snel eens. En ik zei ‘Ja’.
  3. Vroedvrouw aan huis
    Ik ben een grote fan. Zonder de vroedvrouw die ik mocht bellen net wanneer Oscar een voeding nodig had, had ik geen borstvoeding blijven geven. Die eerste weken liep het niet van een leien dakje met al dat kolven en kloven. Zonder haar begeleiding had ik het niet gered. Daar ben ik na zeven maand borstvoeding geven en er echt van kunnen genieten zelfs, nog steeds zo dankbaar voor.
  4. Kraamzorg
    Nog zoiets waar ik grote fan van ben. In het kader van dat ‘Ja’ zeggen tegen hulp en u daar niet schuldig over voelen. Hoe heerlijk waren de dagen dat de kraamzorg kwam, de was en strijk gedaan was en er eten klaarstond voor ’s avonds. Ik deed soms zelfs een dutje terwijl zij bezig was. En ik voelde me daar niet schuldig over. Daar zorgde zij wel voor.

Ik schreef dat een aantal dingen het verschil maakten. Als ik dit nu nog eens lees, gaat het over mensen. Mensen die ik daarvoor heel dankbaar ben!

Advertenties

Over nestdrang, lijstjes en de matchende verzorgingstas

De kracht van hormonen heeft me al meermaals verbaasd sinds ik zwanger ben. Die befaamde nestdrang lijkt me de laatste weken ook te overvallen. Ik poetste zelfs mijn berging, moet je weten. Ik las deze morgen dat dit historisch te verklaren zou zijn door het poetsen op handen en knieën, een houding die een vlotte bevalling bevordert. Bon, nog niet meteen hoe ik mijn frigo en mijn ruiten schoonmaakte maar misschien probeer ik het morgen voor het dweilen… 😉

Bij mijn lief uitte de nestdrang zich in het monteren van de buggy. Eén van de stuks waar hij een uitgesproken mening over heeft en dus mee gekozen heeft. Voor de rest van de geboortelijst kreeg ik meer carte blanche.

Een Bugaboo moest en zou het zijn en zelfs het kleur werd door meneer bepaald, koningsblauw dus. Nu kreeg ik het in mijn hoofd dat daar een mooie verzorgingstas bij zou passen maar bleek die onvindbaar…

Op het lijstje dan maar. Niet op de geboortelijst maar op de lijst van dingen die ik wil naaien voor de mini. Een lijst die ik niet te lang mag maken want er zijn zoveel ideeën maar een te lange lijst maakt me zenuwachtig. Zachtheid voor mezelf zoals ik me eerder voornam. Zeker nu de uitgerekende datum langzaam maar zeker dichter komt.

Maar die verzorgingstas, die kwam toch bovenaan de lijst. Ik vond het Berre-patroon in het babymagazine van Veritas, mooie canvas in de Modecoupon en ging aan de slag. Ik stikte binnenin nog wat extra vakken want je kan nooit genoeg zakjes hebben, toch? Of is dat alweer nestdrang?

Patroon: Berre (Veritas babymagazine)/Stof: Modecoupon

Twinning

Zalig vind ik het, babyspulletjes naaien. Voor een tweeling bleek dat dubbel zo fijn wegens dubbel zoveel schattigheid en dubbel zoveel plezier bij het geven!

Warme dekentjes tegen de koude van de herfst volgens het beproefd recept en slabbetjes om te smossen in stijl.

Welkom Ella en Laure!
babycadeau tweeling

slabbetjes tweelingpatroon wikkeldeken: made by Jo/ stof: Linnamorata bij Sublim Shop

Wip

Welkom Liam!

Deze post liet een beetje op zich wachten, net zoals de baby zelf zoals u hier al las. De feestdagen en zelfgemaakte cadeautjes zaten daar voor iets tussen maar vooral het vergeten foto’s maken… De kersverse ouders zijn gelukkig schatten en bezorgden mij een hoop foto’s met en zonder baby. Hieronder een paar zonder baby. Van die met baby genieten we hier, altijd leuk om te zien dat cadeautjes worden gebruikt. En geef toe, foto’s van heerlijk slapende baby’s, daar word je gelukkig van.

Het cadeautje om Liam te verwelkomen werd eigenlijk voor deze versie gemaakt en kreeg ongeveer dezelfde inhoud. Geen olifanten deze keer, wel uiltjes. Welkom Liam! Ik hoop dat je nog veel zo zalig mag slapen in je deken…

 

uiltjePatroon uiltje: zelfgetekend/ Stof: Modecoupon en Koekepeertje

slabbetjePatroon slab: Skirt_as_top/ Stof: Modecoupon

wikkeldeken met uiltjePatroon wikkeldeken: Made by Jo/ Stof: Modecoupon

 

Welkom Gust!

We kunnen hier wel spreken van een babyboom in de vriendenkring. Voor de vriend gaat dat gepaard met wat stress (“ist dan bijna aan ons?”), bij mij met veel naaikriebels. Tijd om me nog eens in het maken van babyspullen te verdiepen…

En dan is daar Pinterest. Natuurlijk.

Ik maakte een bord “babycadeaus”. Dat voedde echter de geruchten “dat het nu dan toch wel echt aan ons is”, wat de stress bij de vriend alleen maar kon verhogen. Bovendien bleken er onder de toekomstige mama’s ook grote Pinterestfanaten die natuurlijk gingen spieken wat ze binnenkort van ons konden verwachten bij het kraambezoek. Zo leerde ik dan werken met verborgen borden. Ik leer al doende.

En terwijl baby 1 nog even op zich liet wachten, hopelijk niet omdat ik nog niet klaar was met dat betreffende babycadeau, kwam baby 2 een beetje sneller dan verwacht. Gelukkig lag dat cadeautje wel al klaar.

Cadeau GustPatroon wikkeldeken: Made by Jo/Stof: Puzzled Milly van Soft Cactus
Patroon slab: Skirt_as_top/Stof: Puzzled Milly van Soft Cactus

Een warm wikkeldekentje voor de winterse kou. Een slabbetje. En een olifant. Omdat ik die zo schattig vind.

Welkom Gust!

olifantPatroon olifant: zelf getekend/ Stof: Puzzled Milly van Soft Cactus 

PS. Baby 1 maakte intussen ook zijn intrede. Nu ook daar snel op kraambezoek…

Birdie

Een tijdje geleden viel er een (polka)dotje van een kaartje in de bus. Ik kreeg meteen inspiratie voor een zelfgemaakt cadeautje. Dit ligt er dus al even maar wachtte nog op een babybezoekje.

Een kleine speurtocht in mijn lappenmand leverde het perfecte polkadotje op en van deze had ik nog een restje van dat mooie okergeel van Koekepeertje. Ik was meteen weg van het vogeltje met de hartjesvleugels dus dat appliqueerde ik op een body uit de Hema.

kaartje Lene

cadeauverpakking

 

Het okergele stofje is zalig zacht en bracht me op het idee van een voellapje. Opnieuw op zoektocht dan maar, deze keer in de lintjesmand. Daar zit zoveel in dat ik al te gemakkelijk bijpassende lintjes vond. Met een stukje van een plastic zak ertussen gestikt werd het meteen een knisperdoekje.

 

knisperdoekje

cadeautje Lene